درس امام مجتبی(ع)؛ انفاق، ذخیره ابدی انسان

دهه آخر صفر، به نوعی فراخوان عزاست. از اربعین تا واپسین روز که شهادت امام رضا علیه السلام است، مؤمنان دگر باره سیاه می پوشند چنان که در دهه اول محرم. ما در این روزها و شب ها در مجالسی حاضر می شویم که از سیدالشهدا(ع) سخن به میان می آید و به امام مجتبی(ع) می رسد و باز در ساحت نبی اعظم الهی(ص) کلام به حدیث می‌رسد و سرانجام در محضر رضوان رضوی، انسان به نوشوندگی ایمان می رسد. ما هم برآنیم تا در کوتاه سخنی که به قلم می آوریم، به رفعت کلام اهل بیت، تبرک جوییم که برکت زندگی و زندگان را تضمین است. فکر می کنم، تعظیم شعائر دینی، بازخوانی و عمل به کلام هدایتگر اهل عصمت است. روضه و اشک اگر چشم را بدین حقایق بینا و جان را بیدار نکند، به هدف خود نخواهد رسید. باید درس چگونه زیستن گرفت. نه فقط در ساحت مبارزه و جهاد بلکه در عرصه زندگی و مؤمنانه زیستن. این سخن امام مجتبی(ع) در پاسخ به حضرت پدر را از این منظر باید خواند تا مناظر زندگی شکوهی چشم نواز و هدایتگر داشته باشد؛ لَمّا سَألَهُ أبوهُ عنِ الشُّحِّ : أن تَرى ما في يَدَيكَ شَرَفا وما أنفَقتَ تَلَفا؛ امام ـ در پاسخ به پرسش پدرش از او درباره تنگ چشمى ـ فرمود: تنگ چشمى آن است كه آنچه را دارى مايه شرافت پندارى و آنچه را انفاق كنى، تلف شده و بر باد رفته انگارى . حال آن که اگر مؤمنانه بنگریم، باید عکس ماجرا را بخوانیم همان که در آیه 96 سوره مبارکه نحل نیز می خوانیم: مَا عِنْدَكُمْ يَنْفَدُ وَمَا عِنْدَ اللَّهِ بَاقٍ وَلَنَجْزِيَنَّ الَّذِينَ صَبَرُوا أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ؛ آنچه مربوط به شما مى‌شود، از بين رفتنى است و آنچه نزد خدا مى‌فرستيد ماندگار و باقى است و البته به اهل صبر، پاداشى خيلى بهتر از آنچه را كه انجام داده‌اند خواهيم داد. امام مجتبی علیه السلام، چشم تنگی را تعریف می کند تا ما را به راه گشاده دستی هدایت فرماید. انفاق است که سعادت فرد و سلامت جامعه را تضمین می کند. کار خیر است که به تولید و تکثیر خیرات می انجامد. ما در زمانه حاضر به این سبک زیستی بسیار محتاجیم. باید با دست گیری از نیازمندان، هم به رونق زندگی آنان‌ کمک کنیم و هم توشه آخرت را فراهم آوریم. بدانیم بر خلاف پندار تنگ چشمان آنچه ذخیره می کنیم نابود می شود. باقی آن چیزی است که با انفاق نزد خداوند می‌فرستیم. توشه ابدیت ما این است.