یادداشت اجتماعی

عالیجناب باشید!
با زدن توی سر، کسی سربلند نمی شود. حالا چه توی سر دیگری بزنی چه توی سر خودت. راه سربلندی، نگاه به افق های روشن است. حرکت به سمت قله ها. برای این هم باید سر آدمی بالا باشد. سرزنش، زخم می زند به سربلندی. آدم را از خویش غافل می کند. هیچ غفلت زده ای هم راه به مقصد متعالی نمی برد. در غفلت، آدم خود را گم می کند چه رسد به استعداد خود. اما اگر نگاه به خویشتن عوض شد، اگر دست از سرزنش خود برداری، می بینی که چه انرژی عظیمی از درون تو آزاد می شود. انرژیی که می تواند جهان را بسازد. جهان سازان کسانی هستند که اول خویش را ساخته و استعداد خود را پرداخته‌اند. اگر می خواهی تو هم در این شمار جایی داشته باشی، خود را عالی بدان، خود را موهبتی از طرف خدا تلقی کن، خود را دوست بدار، خود را دوست داشتنی کن و دوست داشتنی ببین. همه احترامات را نثار خود کن، آن گاه در کمال شگفتی می بینی که: هنگامی که انسانیت خود را می ستایی، برای انسانیت همه آدم ها ارزش قائلی. اما و اگر نمی کنی که زیبایی را در همه می‌ستایی. حق هم همین است. مگر انسان در ستایش گل و سبزه و چشمه تفاوت قائل می شود؟ مگر فرق می کند چشمه از کدام زمین برخیزد و قنات از کدام جهت جاری شود؟ نه، مهم زیبایی است و فهم آن. به دیگران احترام می گذارد کسی که محترم است. قصه همان حکایت قدیمی است که می گویند مردی نابینا نشسته بود و سه نفر آمدند و یک پرسش پرسیدند و رفتند. مرد گفت اولی شاه بود و دومی وزیر و سومی نوکرشان. گفتند از کجا فهمیدی؟ جواب داد از رفتارشان. اولی عالیجناب خطاب کرد و دومی آقا و سومی هی بابا. هرکدام به همان تراز خود حرف زدند و من متوجه شدم. واقعیت هم همین است. کلمات هرکس نشان دهنده شخصیت اوست. بزرگ، کوچکی نمی‌کند. محترم، بی‌حرمت کلمات را به کار نمی برد. به همین خاطر است که وقتی به خود احترام می گذاری دایره حرمت گذاری ات همه را در بر می‌گیرد. آنگاه زندگی را تقدیس می کنی، زندگان را می ستایی. می‌ستایی و می سازی به عدل و ظلم نمی‌کنی. اگر خود را دوست بداری، دیگران را هم دوست خواهی داشت و تنفر دلت را اشغال نخواهد کرد. آنان که جهان را به نفرت می نگرند یاد نگرفته اند خود را دوست بدارند.