نذر مهر در گلوباغ

گاهی برای یافتن معنای واقعی خدمت، باید از هیاهوی شهرها گریخت و به دل سکوت مرزهای دوردست زد. جایی که جاده‌ها دیگر آسفالت نیستند و مقصد، نه یک ساختمان اداری، بلکه ضربان قلب‌هایی است که در تنهایی محرومیت، چشم‌انتظار تکه‌ای از مهر و همدلی‌اند. کاروانی از خدمت، در قالب طرح نذر هشتم، ۲۵۰ کیلومتر مسیر دشوار و پرپیچ‌وخم را پیمود تا به نقطه‌ای برسد که در جغرافیای استان، آخر جاده نامیده می‌شود: روستای مرزی گلوباغ در شهرستان سربیشه.

تابلویی از سادگی و صبوری
ورود به گلوباغ، گویی ورود به دنیایی است که زمان در آن آرام‌تر می‌گذرد. اینجا، زندگی با تمام عریانی و سادگی‌اش جاری است؛ از انگشتان هنرمندی که گبه می‌بافند تا عطر نان‌های تنوری که کوچه‌های خاکی را معطر کرده است. در این روستای مرزی، تضاد میان محرومیت و امید، در لبخند کودکان و استقبال گرم مردم جاری بود. تصویری از یک زمین چمن مصنوعی در ورودی روستا، گویای اراده‌ای بود که می‌خواست در دل دورافتادگی، آینده‌ای سبزتر را ترسیم کند. در این میان، استقبال صمیمانه نوجوانان و همراهی دهیار جوان روستا، خستگی ۲۵۰ کیلومتر سفر را از تن همراهان کاروان شست و آن‌ها را به سوی مسجدی برد که اکنون به پناهگاهی برای شنیدن دغدغه‌های خانواده‌های زندانیان تبدیل شده بود.

روایت مهر
در فضای گرم مسجد روستا، دیوارهای اداری فرو ریخت و جای خود را به گفتگوهای چهره‌به‌چهره و صمیمانه داد. ضیایی‌فرد، سرپرست معاونت سلامت، اصلاح و تربیت زندان‌های خراسان جنوبی، در کنار الوندی، رئیس اداره مرکز خدمات بعد از خروج زندان‌ها و خسروی بیژائم، مدیرعامل انجمن حمایت زندانیان مرکز استان، به عنوان همراهانی در کنار خانواده‌های نیازمند نشستند.
آن‌ها به نامه‌هایی که لرزان در دستان مادران و همسران زندانیان بود گوش سپردند و هر دغدغه را به عنوان یک ماموریت پذیرفتند. توزیع سبدهای حمایتی و اهدا کردن بیش از ۷۰ قلم هدیه به کودکان، تنها بخشی از این سفر بود. لحظه‌ای که دختربچه‌ای کوچک، عروسک هدیه گرفته را با شادی بالا می‌برد، تمام معادلات اقتصادی را به حاشیه راند و شادی را به تنها واحد اندازه‌گیری موفقیت تبدیل کرد.

پیمانی برای تنها نماندن
خسروی بیژائم، مدیرعامل انجمن حمایت زندانیان مرکز استان، دیدار با خانواده های زندانیان را بخشی از فلسفه نذر هشتم دانست؛ طرحی که هدفش شناسایی و حمایت از نقاط کور محرومیت است. در این عملیات حمایتی، ۱۵ خانواده زندانی در گلوباغ شناسایی شدند تا پیام روشنی به آن‌ها ارسال شود: هرچقدر جاده‌ها طولانی و روستاها دور باشند، بازوی حمایت دولت و خیرین، شما را در بر خواهد گرفت.
بازگشت به خانه با قلبی گرم
این سفر، با همان جاده‌های خاکی آغاز شد و با همان مسیرها به پایان رسید؛ اما این بار، کاروان خدمت با باری متفاوت بازگشت. آن‌ها که برای بخشیدن امید آمده بودند، خود از لبخند کودکان و صبوری مردم گلوباغ، درس‌های بزرگی از زندگی گرفتند. این روایت نشان داد که نذر هشتم تنها یک برنامه توزیع کالا نیست، بلکه حلقه‌ای از زنجیر همدلی است که از مرکز استان آغاز شده، در دورترین نقطه مرزی به اوج می‌رسد و در نهایت، با تبدیل شدن به آرامشی در دل خانواده‌های نیازمند، دوباره به خانه بازمی‌گردد تا یادآور شود که در این سرزمین، هیچ خانواده‌ای، هرچند در دورترین نقطه، تنها نخواهد ماند.