تعظیم میلیاردها به اباعبدا… / جادوی پویش عشق

حقوق گاهی در پیچ و خم پرونده های میلیاردی و سکه های طلا انسانیت را به فراموشی می سپارد. در شهرستانی مثل بیرجند یا طبس وقتی پرونده ای به مبلغ یک یا دو میلیارد تومان باز می ماند بحث تنها بر سر اعداد نیست. بحث بر سر خانه هایی است که ویران شده اند فرزندانی است که پدرشان را پشت میله ها گم کرده اند و زندگی هایی است که در انتظار یک بله یا نه در سالن های دادگاه متوقف شده اند.

بیشتر از یک امضا یک زندگی
پویش به عشق امام حسین(ع) می بخشم در خراسان جنوبی فراتر از یک عنوان خبری برای برخی تبدیل به فرصت دوباره شد. حجت الاسلام والمسلمین وحدانی نیا معاون حل اختلاف استان در تشریح نتایج این پویش به موارد اثرگذاری اشاره کرد که در آن ماده و مال جای خود را به بخشش داد. وقتی در پرونده ای ۱۰۵ سکه طلا با یک رضایت قلبی جایگزین می شود تنها یک زندانی آزاد نمی شود بلکه تعادلی که در یک خانواده به هم خورده بود باز می گردد. آزادی زندانی مهریه در واقع بازگشت یک پدر به آغوش فرزندانش و پایان دادن به سال ها اضطراب و شرم اجتماعی برای خانواده ای است که سال ها در سایه زندان زندگی می کردند.

سایه آرامش بر شهرها
آمارها می گویند در قاین طبس و نهبندان صدها پرونده مختومه شده است اما حقیقت این اعداد در لبخندهای پس از جلسه صلح است. در پرونده های مالی میلیاردی که با توافق اقساطی به نتیجه رسید فشار خرد کننده بدهی از روی دوش انسان هایی برداشته شد که شاید راهی جز تسلیم نداشتند. صلح و سازش در اینجا تنها یک ابزار برای کاهش ورودی پرونده ها به دادگاه ها نیست بلکه نوعی ترمیم اجتماعی است یعنی تبدیل کینه به مدارا و تبدیل دادگاه به میز مذاکره.

ترمیم گسست های خانوادگی
بسیاری از این پرونده ها ریشه در دعواهای خانوادگی و کیفری دارند. وقتی در محیط زندان یا شوراهای حل اختلاف شاکی با گذشت مهلت می دهد یا می بخشد در واقع گسست های عاطفی جامعه را ترمیم می کند. این پویش نشان داد که در فرهنگ مردم خراسان جنوبی هنوز هم بزرگواری بر سراسر حق طلبی برتری دارد و این همان نقطه ای است که آرامش اجتماعی از آنجا آغاز می شود.

پایان یک انتظار یا آغاز یک مسیر
آزادی یک انسان از بند زندان یا مختومه شدن یک پرونده سنگین لحظه ای است که نفس ها در آن باز می شود. اما باید پرسید آیا صلح و سازشی که در سایه مناسبت های مذهبی اتفاق می افتد می تواند به یک فرهنگ پایدار تبدیل شود تا دیگر نیازی به پویش نباشد و مردم پیش از آنکه پرونده ای در دادگاه ثبت شود هنر بخشش را یاد بگیرند و مهم تر از همه تا چه اندازه می توانیم تضمین کنیم که این آزادی های لحظه ای به آرامشی ابدی در زندگی این خانواده ها تبدیل شود؟