زنگ خطر تعطیلی کارگاهها درخراسان جنوبی
آمار جدید سازمان تأمین اجتماعی خراسان جنوبی، حقیقتی تکاندهنده را به نمایش گذاشت: افزایش ۴۵ درصدی تعداد مقرریبگیران بیمه بیکاری تنها در چهار ماه ابتدایی سال جاری. جهش آمار از ۹۶۴ نفر در پایان سال گذشته به هزار و ۴۰۰ نفر، تنها یک تغییر عددی ساده نیست، بلکه نشاندهنده شوک اقتصادی است که به رگهای تولیدی استان وارد شده و امنیت شغلی را به مخاطره انداخته است.
وقتی سیاست
بر تولید سایه میاندازد
نکته کلیدی در تحلیل این آمارهای صعودی، اشاره سید حسین فراتی، مدیرکل تأمین اجتماعی خراسان جنوبی به جنگ تحمیلی سوم و جنگ رمضان است. این تحلیل نشان میدهد که اقتصاد استان، بهویژه در بخشهای کوچک و متوسط، به شدت تحت تأثیر تنشهای سیاسی-نظامی منطقهای قرار دارد. کاهش فعالیت برخی کارگاهها به دلیل این تنشها، مستقیماً به قطع زنجیره اشتغال منجر شده و نیروی کار را به سمت دریافت مقرری بیکاری سوق داده است. این وضعیت گویای آن است که ثبات نسبی سالهای گذشته، که در آن تعداد بیکاران در بازه ۹۸۰ تا هزار و یک نفر نوسان داشت، جای خود را به یک ناپایداری جدید و نگرانکننده داده است.
رشد تعداد کارگاهها
در برابر رشد بیکاری
یک پارادوکس جالب در آمارهای ارائه شده به چشم میخورد؛ از یک سو رشد ۵ درصدی تعداد کارگاههای فعال و رسیدن آنها به ۱۳ هزار و ۹۰۰ واحد دیده میشود و از سوی دیگر، نرخ بیکاری جهشی ۴۵ درصدی را تجربه کرده است. این تضاد نشان میدهد که اگرچه تمایل به ثبت واحدهای تولیدی یا استمرار آنها در شرایط سخت وجود دارد، اما ظرفیت جذب نیروی کار یا پایداری اشتغال در این واحدها به شدت آسیب دیده است. به عبارت دیگر، تعداد کارگاهها افزایش یافته اما توان اقتصادی آنها برای حفظ کارکنان تحت فشار قرار گرفته است.
بیمه به عنوان معیار
واقعی اشتغال
سید حسین فراتی بر نکتهای حیاتی تأکید کرد: اشتغال واقعی تنها زمانی محقق میشود که نیروی کار تحت پوشش بیمه باشد. این دیدگاه، بسیاری از ادعاهای مربوط به ایجاد شغل از طریق تسهیلات را به چالش میکشد. اگر واحدی ایجاد شود اما نیروی کار را بیمه نکند، در واقع هیچ اشتغال پایداری خلق نشده و تنها آماری روی کاغذ ثبت شده است. در نهایت، افزایش ۴۵ درصدی بیکاران در چهار ماه، زنگ خطری برای سیاستگذاران استان است. حفظ واحدهای تولیدی در برابر تکانههای سیاسی-اقتصادی و جلوگیری از قطع ارتباط بیمهای کارکنان، دیگر یک توصیه مدیریتی نیست، بلکه یک ضرورت حیاتی برای جلوگیری از تبدیل شدن بیکاری گذرا به یک بحران اجتماعی پایدار در خراسان جنوبی است.