۱۵۰ میلیارد برای تولد دوباره سالن «علامه فرزان» مژده‌ای برای ققنوس تئاتر
سال‌هاست که بیرجند جای خالی یک تالار جامع را حس می‌کند؛ سالنی که در سال ۱۳۹۶ نه فقط دیوارهایش در حادثه‌ای تلخ و شعله‌های آتش سوخت، بلکه نبض فرهنگی شهر را کند کرد. سالن «علامه فرزان» که روزگاری میزبان هنر و اندیشه بود، سال‌ها در چرخه نبود اعتبار، معیارهای اداری و وقفه‌های ساخت‌وساز دست وپا زد تا سرانجام اکنون، با تخصیص بودجه‌ای قابل توجه، شاید جانی برای آغاز دوباره بگیرد.
داستان سالن علامه فرزان، داستان جنگ امید و پول است. پس از حادثه آتش‌سوزی سال ۹۶، بازسازی این مجموعه به یک اولویت تبدیل شد، اما حقیقت تلخ این بود که عملیات بهسازی، سال‌ها با وقفه‌هایی طولانی همراه بود و حتی حدود چهار سال پیش، ماشین پیشرفت پروژه به‌طور کامل متوقف شد. برای اهالی فرهنگ و هنر بیرجند، هر سالی که می‌گذشت، یعنی فاصله گرفتن بیشتر از تماشای یک نمایش، تئاتر یا برگزاری یک همایش در محیطی استاندارد.
اما اکنون، گره کور این پروژه با تخصیص مبلغ ۱۵۰ میلیارد ریال در حال باز شدن است. محمود رمضانی، مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی خراسان جنوبی، از تحولی در تامین اعتبار این پروژه خبر داد که نشان می‌دهد این بار، موضوع از وعده‌های روی کاغذ فراتر رفته است. توزیع این بودجه به شکلی استراتژیک طراحی شده تا هیچ بهانه‌ای برای توقف باقی نماند: « 15 میلیارد تومان از سوی استانداری خراسان جنوبی تامین شده است تا تکه‌های پازل تجهیز و تکمیل سالن کنار هم قرار گیرند. » هرچند بعید است این مبلغ با شرایط فعلی تورم، کل پروژه را به آخر برساند اما یک سرمایه‌گذاری اجتماعی مؤثر است. تخصیص 150میلیارد ریال در روزهای پایانی سال ۱۴۰۴، در واقع جرقه‌ای بود تا نشان دهد اراده سیاسی برای بازگرداندن این نماد فرهنگی به شهر بیرجند جدی است. حالا با پیش‌بینی تحقق کامل اعتبارات در سال‌های ۱۴۰۵ و ۱۴۰۶، چشم‌ها به یک بازه زمانی یک‌ساله دوخته شده است تا این مجموعه دوباره به بهره‌برداری برسد.
نکته کلیدی هم، گذار از بحران به تجهیز است. سالن علامه فرزان نباید تنها یک ساختمان بتنی باشد؛ بلکه باید به عنوان مرکز ثقل فعالیت‌های هنری استان بازگردد. تلاشی که اکنون در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و استانداری در جریان است، در واقع تلاشی برای جبران سال‌های سکوت این سالن است. بازگشت علامه فرزان از خاکستر آتش‌سوزی سال ۹۶، پیامی به جامعه هنری استان می‌دهد: اینکه اگرچه زمان زیادی تلف شد، اما اکنون زیرساخت‌های مالی برای تبدیل این ویرانه به یک مرکز مدرن فراهم شده است. بیرجند منتظر است تا دوباره صدای تشویق‌ها و همهمه اهل هنر را در سالنی بشنود که این بار نه با ترس از حادثه، بلکه با استانداردهای روز تجهیز شده است.