آن زن در اوج رفت

گروهی در حال عبور از غار تاریکی بودند که سنگ‌هایی را زیر پای‌شان احساس کردند. بزرگی گفت: اینها سنگ حسرتند.
هرکس بردارد حسرت می خورد، هر کس هم برندارد باز حسرت می خورد.
برخی گفتند: پس چرا بارمان را سنگین کنیم؟ برخی هم گفتند: ضرر که ندارد مقداری بر می‌داریم.
وقتی از غار بیرون آمدند فهمیدند که غار پر بوده از سنگهای قیمتی. آنهایی که برنداشته بودند حسرت خوردند و بقیه هم حسرت خوردند که چرا کم برداشتند.
حرف های مهمی زد، خیلی مهم؛ از واقعیت های تلخ و پنهان برخی پرده برداشت؛ مثلا گفت: سند برتری را که گرفته، قبل از هر اقدام و اعلامی نزد استاندار می رود تا اول او را با خبر کند، شاید استاندار بخواهد این برتری را پیشتر ببیند و خبر از زبان او اعلام شود اما بعد از یک ساعتی معطلی، چند دقیقه ای به او؛ به برترین نماینده استانی وزارت امورخارجه کشور فرصت می دهند؛ برنامه استاندار پراست و شلوغ. نتیجه دیدارِکوتاه، وعده‌ای می شود و این جمله : «خودم به دفتر شما می آیم». اما بیشتر از یک هفته گذشته و هنوز خبری از استاندار نیست.
او گفت و نقاب از چهره خیلی ها برایم افتاد. به نظرم زودتراز این ها باید پرده ها را کنار می زد اما خوب، هر کس سبک و روشی برای تکاپو دارد. گفته‌های مهم‌تری هم داشت؛ اما نمی‌دانم چرا داستان واقعی تلاش 3 ساله او در یک جایگاه مهم و تعیین کننده مدیریتی در استان، ذهنم را دائماً به آن حکایت می برد؛ حکایت غارتاریکی که عده ای از آن با گوهر بیرون آمدند و عده ای دست خالی. به حسرتش کاری ندارم وجه تشابه ماجرای او با این حکایت، در یک تضاد است، تصور کنید اگرکسی نوری به بستر غار می‌تاباند چه می‌شد؟ همه، گوهرهای براق را می‌دیدند و هر کس بسته به ظرفیتش باری می‌بست. واقعیت این است که او حتی بیشتراز حد توان و ورای شرح وظایفش این نور را تاباند به فضایی نامعلوم و غبارآلود. اما عاملان اصلی، گوهرها را دیدند و چنان در رخوت، خشک شده اند که حتی نمی توانستند بخواهند. برخی هم از عمد قدمی برنداشتند تا نوری که او تابانده را بی اثر و بی ثمر نشان دهند. چکیده یک دوره ماموریت وزات امور خارجه برای افسانه ابراهیمی براساس آنچه این 3 سال بر او در خراسان جنوبی گذشته همین است. او حالا براساس ارزیابی های برترین وزارتخانه کشور، برترین رئیس نمایندگی وزارت امورخارجه در استان هاست اما دیگر نمی خواهد بماند. این استان باری دیگر فرزندی از گوشت و پوست و استخوان خود را فراری داد و باید بپذیریم که حقیقت خراسان جنوبی همین است. شعار و جمله های دهان پرکن توخالی بس است. مشکل را در ژرف دلایل وجودی اش نپذیریم در همین دور باطلی که در آن زنده مانی می کنیم خواهیم ماند. بر اساس تفاهم نامه منعقد شده در سال 1396 بین وزارت امور خارجه و استانداری، نمایندگی وزات امور خارجه در استان به درخواست استاندار وقت ایجاد شد. در این سال ها مسئولانی سکان مدیریت این جایگاه را برعهده گرفتند و برخی از خطوط اداری تعیین شده پا فراتر نگذاشتند. هیج پشت پرده ای برای اسطوره سازی از یک شخص وجود ندارد چرا که اسطوره ای هم وجود ندارد. مسئولی پیدا شده که فارغ از زن یا مرد بودن توانسته این جایگاه را پس از حدوده ده سال فعالیتی گویی در انزوا، به جایی برساند که امروز افتخاری برای استان در وزارت امور خارجه است. نامی آوازه یافته و بانویی مسئول با درکی درست از وظایفش کار مهمی انجام داده، این شفاف است چون سندِ تحقق دارد، فقط حرف نیست. از لوث آمارسازی برای تاثیرگذاری در ارزیابی ها هم پاک است چون اغلب شاخص های وزارتی در این زمینه کیفی ست. در گفتگویی بی پرده با ابراهیمی، جملات انباشته از تلاش های مستمر برای ایجاد روابط جدید برای توسعه تجارت، روابط اقتصادی و حتی سیاسی در استان است، بازی یک دیپلمات عملگرا برای مداخله موثر و نتیجه بخش در توسعه استان از مسیر دیپلماسی اتصال. با برگزاری جلسات هدفمند برای ایجاد آشنایی با چهره های دولتی و تجار توانمند از مناطقی متفاوت از افغانستان. در این دوره اسامی ولایاتی از کشور همسایه را شنیدم که نگاهی بلند تر و دورتر از فراه را پیش روی ما گذاشت. بستر ارتباطی با کشورهایی جز افغانستان هم فراهم شد اما او از واکنش کنشگران این بخش در مواجهه با این فضای روشن رضایت ندارد. فکر می کنم او با کفش آهنی دویده و حالا آن ها هم سوراخ شده اند. می تواند بماند اما نمی خواهد. دلایل محکمی دارد که در مشروح گفتگویش با امروز خراسان جنوبی در شماره های بعد، مفصل می نویسم. از نظر او یعنی رئیس نمایندگی وزارت امور خارجه در استان، مردم خراسان جنوبی بسیار شریف اند و مسئولان باید حقی که بر گردنشان است را نسبت به این مردم ادا کنند اما برخی نه خود کار می کنند و نه اجازه پیشروی به بقیه می دهند.
این زن در اوج رفت و گویی با اوج.