
امروز خراسان جنوبی – محمدراعی فرد
این روزهایی که کشور را به ویترین انواع شعارها تبدیل کرده ایم و بر هر یک نیز قیمتی گذاشته ایم، اینجا را تبدیل به باغی کرده ایم که باید از حالت خشکسالی با وجود آب فراوان و زمین حاصل خیزش نجات داد، عمق استراتژیک نباید تبدیل به ابزاری برعلیه مردم تبدیل شود، عمق استراتژیک برهم زدن نظم اجتماعی و انسانی نیست، عمق استراتژیک ایجاد دو و چند پارگی انسجام درونی نیست، عمق استرتژیک تصمیم سازی و تصمیم گیری برای مردم است، عمق استراتژیک نباید کارتهای بازی ما را در برابر دشمنان کم وکمتر میکرد که کرد، عمق استراتژیک باید بجای تولید انواع بیانیه نویسی و قرائت آن راه های گشودن بن بستها را هدف قرار می داد که نداد، عمق استراتژیک یعنی ازطرف مردم حرف نزدن و بجای آنان تصمیم نگرفتن و بجای سخن گفتن و حنجره خراشیدن عمل کردن به خواست آنها باشد، چه کسی اجازه دارد که بازندگی مردم که حق آنان است اینگونه بازی شود، این چگونه عمق استراتژیک ی است که بامردم برای ۵۰۰ هزارتومان بیشتر کردن کالابرگ که باندازه پول ۴عدد چیپس است اینگونه کرامت آنان را به بازی بگیریم. عمقهای استراتژیک برای کشور جز خسران دست آوردی نداشت و ندارد، این عمق ریشه امید و اعتماد را سوزاند و کشور را به روزمره گی خطرناکی در غلتاند. هر تصمیم باید باتوجه به دستاوردها نه دست آوردسازی، هزینه ها و پیامدهای آن بررسی شود. کشوری که برای ورود به جنگ برنامه دارد باید برای پایان آن نیز برنامه ای روشن داشته باشد. پایان جنگ لزوما عقب نشینی نیست، گاهی هنر سیاست، تبدیل دستآوردهای دفاعی به توافقی است که خطرجنگ دوباره را کاهش دهد تا فرصت بازسازی کشور را فراهم کند. سالهاست که توسعه به مفهوم واقعی در کشور فریز گردیده و ترمز آن کشیده شده است. آن باغ درهم و پراز تیغ و علف هرز را باید دوباره آباد کرد و به بارنشاند و بازهم تکرار میکنیم که بدون عاملیت تمامی آحاد جامعه حتی سنگی برسنگ نهاده نخواهدشد…!!!
